#1 Przeprowadzka - B.A.P Zelo

Tak więc przychodzę do was z pierwszym rozdziałem z Zelo z B.A.P. Blog nie jest jeszcze skończony pracuję nad nim więc nie zwracajcie zbytnio uwagi na wygląd. Za wszelkie błędy ortograficzne przepraszam c: Już nie przynudzam. Miłego czytania~~♥

Siedziałaś na ławce, a obok ciebie była twoja najlepsza przyjaciółka. Było lato. Uwielbiałaś lato jest to twoja ulubiona pora roku i każdy, to chyba wiedział. Wzięłaś głęboki oddech, a po chwili wypuściłaś z siebie powietrze. Ale co z tego i tak byłaś bardzo przygnębiona. Dlaczego? Twój tata dostał awans i przenoszą go do Korei. Musiałaś jej, to powiedzieć wiedziałaś, że będzie z tego powodu smutna. 
-Jessi..- Po chwili przerwałaś ciszę. Przyjaciółka leżała ci na udach i miała zamknięte oczy. 
-Hm? 
-J-Ja.. Przeprowadzam się..-Nagle Jessica zerwała się i krzyknęła: 
-CO?!-Widać było po niej wielkie zdziwienie. Byłaś zamieszana nie wiedziałaś co powiedzieć. Zbierały ci się łzy, a ona patrzyła cały czas na ciebie. 
-Dlaczego? Kiedy?-Cały czas zadawała pytania. 
-Mój tata dostał awans i, dlatego przeprowadzam się do Korei. Przepraszam, że ci nie powiedziałam..-Po twoim policzku spłynęła łza. Przyjaciółka otarła ci je szybko i uśmiechnęła się lekko. 
-Kiedy? 
-Za dwa dni.-Przyjaciółka osłupiała. Nie wiedziała co mówić. Płakała. 
-M-Mamy tak mało czasu dla siebie!-Ledwo co wydusiła z siebie słowa. Byłaś jej najlepszą przyjaciółka znałyście się już ponad dziesięć lat od małego. A teraz tak nagle mówisz jej, że przeprowadzasz się i ją zostawiasz. 
-Będzie dobrze obiecuję, że będziemy pisać, rozmawiać może kiedyś się jeszcze spotkamy. 
-Jak? Przecież jak będziesz tak daleko koszty będą duże.-Otarłaś jej łzy, wzięłaś jej ręce w dłonie. 
-Będzie dobrze obiecuję.-
Lekko się uśmiechnęłaś i ją przytuliłaś. Nie trwało, to tak długo, ponieważ zadzwoniła twoja komórka. 
-Halo? A tak już wracam. No dobrze. Dobrze już idę pa. 
-Kto to?-Wydukała. -Tata mówi, że mam wracać do domu muszę się zacząć pakować. Chodźmy przy okazji odprowadzę cię do domu.

>>><<<

Byłaś już w domu. Wyciągnęłaś dwie walizki i zaczęłaś pakować najważniejsze rzeczy. Spojrzałaś na facebooka, a tam było pełno pytań, czy na pewno się przeprowadzam. 
-Ugh!-Zamknęłaś laptopa i go schowałaś. Byłaś zła, ponieważ tak nagle się to stało. Na samą myśl o tym całym zdarzeniu zbierały ci się łzy. 
-Dlaczego? Dlaczego mnie, to spotkało?-Zaczęłaś płakać. Ostatnia rzecz jaka leżała na półce i musisz spakować, to było zdjęcie twoje i twoich przyjaciół. Tak bardzo będzie ci ich brakować. 
-Wszystko w porządku ___?-W drzwiach stał twój tata. Wpatrywał się w ciebie chwilę i wszedł do pokoju. Usiadł na łóżku. 
-Tak. 
-Na pewno? Nie widzę, że jesteś szczęśliwa.
 -Jak mam być szczęśliwa z czegoś takiego? Dlaczego mi, to robicie?-Naprawdę cię przepraszam nie chciałem, żeby tak wyszło, ale to jedyna szansa.-Wstał i przytulił cię. 
-Nawet nie znam języka..-Spojrzałaś się na tatę. Uśmiechał się szeroko od ucha do ucha. Nie wiedziałaś, o co mu chodzi, więc się go zapytałaś. Ten poszedł na dół i zaraz wrócił do twojego pokoju trzymał w ręku jakąś książkę. 
-Co, to za książka? 
-Proszę przeczytaj.-Podał książkę i od razu otworzyłaś. Nie wiedziałaś dlaczego, ale wszystko rozumiałaś. Wiedziałaś jak wypowiedzieć słowa. 
-C-Czemu ja wszystko rozumiem?-Kiedy byłaś mniejsza mówiłaś, że chciałabyś mieszkać w Korei. I nauczyć się tego języka. Więc z mamą zapisaliśmy cię na naukę języka koreańskiego. Wiedzieliśmy też, że któregoś dnia mogę dostać awans, więc stwierdziliśmy, że to dobry pomysł. 
-Aha..-Nie pamiętałaś za bardzo dzieciństwa. Miałaś mały wypadek, więc zapomniałaś o niektórych wspomnieniach.

>>><<<

Minęły już dwa dni. Wstałaś, wykąpałaś się, ubrałaś, wysuszyłaś włosy. Kombinowałaś coś z fryzurą, ale stwierdziłaś, że polecisz w rozpuszczonych włosach. Zrobiłaś jeszcze lekki makijaż i zeszłaś na dół na śniadanie. 

-Witaj kochanie.-Mama jak zawszę przywitała cię z uśmiechem na twarzy. 

-Tak cześć.-Nie wiedziałaś z czego masz się cieszyć. Z tego, że zostawiasz wszystko i musisz lecieć gdzieś bardzo daleko od swoich bliskich? Śmieszne. 

-O widzę, że już wstałaś. Jak skończysz jeść znieś swoje walizki, a ja włożę do auta. Tylko pośpieszcie się, bo musimy jeszcze dotrzeć na lotnisko, a mogą być korki.-Tak jak tata powiedział tak zrobiłaś. Poszłaś po walizki i schowaliście je do auta. Wzięłaś ostatnie rzeczy jakie były potrzebne i poszłaś się przygotowywać do odjazdu. 

-___!-Była, to Jessica. Na sam widok siebie oboje zaczęłyście płakać. Podbiegłaś do niej i z całych sił ją przytuliłaś. 

-Przepraszam. Przepraszam, że tak wyszło! 

-Będzie dobrze. Pamiętaj zawszę będę o tobie pamiętać. Mam nadzieje, że się jeszcze zobaczymy. 

-Ja też mam taką nadzieję. Do zobaczenia. 

-___! 

-Już idę!-Nie chciałaś zostawiać Jessi samej. Tak bardzo było ci smutno. Puściłaś ją i poszłaś do auta. 

>>><<<

Siedziałaś w samolocie. Jeszcze dwie godziny. Nie dość, że był to twój najgorszy dzień, to jeszcze jakiś spocony grubas leżał na twoim ramieniu i spał. 
-Przepraszam.-Spytałaś jedną panią z obsługi. 
-Tak? 
-Mogłabym się gdzieś przesiąść? Ten pan przez kilka godzin leży mi na ramieniu i śpi. A ja nie mogę w spokoju odpocząć. 
-Oh. Oczywiście, proszę wziąć swoje rzeczy i pójść za mną zaraz dam pani inne miejsce.-Przytaknęłaś głową i poszłaś za panią.Usadziła cię koło jakiegoś chłopaka. Był Koreańczykiem. Przyjrzałaś mu się uważnie. Miał ciemne oczy, który tak ślicznie błyszczały, blond loczki tak bardzo mi pasowały i ta urocza mina. Usiadłaś koło niego niepewnie i napisałaś do mamy, że zmieniłaś miejsce. Musiałaś jej powiedzieć, bo, by panikowała jak nienormalna. Chłopak spojrzał się na ciebie i trochę ci się przyglądał. Nie wytrzymałaś. Wiedziałaś, że jest Koreańczykiem, więc nie mogłaś do niego powiedzieć po Polsku, bo, by nie wiedział co powiedziałaś. Spojrzałaś się na niego. Wasze spojrzenia się spotkały. 
-M-Mwo?- Zarumieniłaś się. Chciałaś zakryć czerwoną twarz. 
-Huh? Aa mianhe nie chciałem się tak na ciebie patrzeć.-Uśmiechnął się lekko. 
-Nic nie szkodzi. 
-Miło mi jestem JunHong inni mówią do mnie Zelo. 
-Mi również. ____ jestem.-Odwzajemniłaś uśmiech. 
-Lecisz do Korei na wakacje? 
-Aniyo przeprowadzam się tam..-Powiedziałaś trochę smutnym głosem. 
-W Korei naprawdę jest dobrze. Nie martw się oswoisz się tam. A, jeżeli mógłbym wiedzieć.. Dlaczego jesteś smutna, że się przeprowadzasz? 
-Wszystko co zostawiłam w Polsce.. Przyjaciele,marzenia. Ahh, to długa historia.-Przez kilka godzin cały czas rozmawialiście,śmialiście się. Cieszyłaś się, że już kogoś poznałaś, ale nie wiedziałaś, czy będziecie mieszkać blisko siebie. 

>>><<<

Po kilku godzinach byliście już w Korei. Wymieniłaś się z chłopakiem numerem telefonu i poszliście, swoją drogą. 

-Taxi! Taxi!-Tata machał ręką i darł się. Ile można? 

-Gha! Odejdź ja, to zrobię.-Machnęłam raz ręką i taxi się zatrzymała. -Tata wytłumaczył, gdzie mamy jechać i pojechaliśmy do domu. Po kilku minutach byliśmy już na miejscu. Dom był średni i bardzo ładny. Weszłam i byłam zachwycona. Duży telewizor, piękna kuchnia dla mamy, schody do góry. Właśnie schody.  i od razu poleciałam do góry zobaczyć mój pokój. Byłam tak zachwycona. Piękne białe lakierowane meble, tapeta na ścianie,która pasowała do czerwono-szarych ścian. A co najlepsze miałam własną łazienkę. Zeszłam na dół i rzuciłam się na taty szyje.Ale, to nie zmieniało faktu, że wciąż jestem smutna z powodu nagłego wyjazdu. Wzięłam walizki i się rozpakowałam. Mama z tatą poszli kupić jedzenie, a ja stwierdziłam, że pójdę się przewietrzyć.

>>><<<

Słońce powoli zachodziło. Siedziałam na małym placyku, gdzie małe dzieci się bawiły. I wyobrazić sobie, że jestem tu zupełnie obca. Nie znałam nikogo. Po policzku spłynęła mi jedna łza. Spuściłam głowę i zaczęłam płakać. 

-____?-Od razu rozpoznałam ten głos. Był, to Zelo.

~Werku